ಸ್ಟೇ ಹೋಂ ಪ್ರಕರಣ : ಸಮಿತಿಯ ಮುಂದೆ ನವೀನ್ ಸೂರಿಂಜೆ ಹೇಳಿಕೆ

ಮಂಗಳೂರಿನ ಸ್ಟೇ ಹೋಂ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ಸಮಿತಿಯ ಮುಂದೆ ನವೀನ್ ಸೂರಿಂಜೆ ಹೇಳಿಕೆ

ನವೀನ್ ಸೂರಿಂಜೆ

ವರದಿಗಾರ, ಕಸ್ತೂರಿ ವಾಹಿನಿ

ಸಮಿತಿಯ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹೇಳಿಕೆ

ಜುಲೈ 28 ಸಂಜೆ 6.50 ರ ವೇಳೆ. ನನ್ನ ಸುದ್ದಿಮೂಲ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆತ ಪಡೀಲ್ ನಿವಾಸಿ. ಆತ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಿಷ್ಟು. `ನವೀನಣ್ಣ, ನಮ್ಮ ಪಡೀಲ್ ಜಂಕ್ಷನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟಿಂಬರ್ ಯಾರ್ಡ್ ಇದೆಯಲ್ವ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 30 ಮಂದಿ ಯುವಕರು ನಿಂತುಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ಯಾರನ್ನೋ ಕರೆಯಲು ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೈಕುಗಳನ್ನು ರೆಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಷಃ ಅವರು ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಬ್ಯಾರಿ ಹುಡುಗರು, ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು..’ ಎಂದ. ‘ಅವರು ಯಾವ ಸಂಘಟನೆಯವರು ಅಂತ ತಿಳ್ಕೋ ಮಾರಾಯ..’ ಎಂದೆ ನಾನು. ಅವರು ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಯವರು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅವನಿಗೆ ಖಚಿತವಾಯ್ತೆ ವಿನಹ, ನಿಖರವಾಗಿ ಯಾವ ಸಂಘಟನೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ `ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ’ ಎಂಬುದು. ದಾಳಿ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕಾಗಿ, ಯಾರ ಮೇಲೆ, ಯಾವ ಸಂಘಟನೆ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ತೀರಾ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮಾಹಿತಿಯಷ್ಠೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೇ ಫೋನಾಯಿಸಿದ್ದರೆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬಹುದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸುದ್ದಿಮೂಲ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಮೆನ್ ಪಡೀಲ್ ಗುಡ್ಡೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಗೆಸ್ಟ್ಹೌಸ್ ಕಡೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ತೆರಳಿದೆ. ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಪಡೀಲ್ ಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ‘ಮಾನರ್ಿಂಗ್ ಮಿಸ್ಟ್’ ಎನ್ನುವ ‘ಹೋಂ ಸ್ಟೇ’ ಅಥವಾ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ ಇದ್ದೆವು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ದಾಳಿಕೋರರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಐದು ನಿಮಿಷ ಅಲ್ಲೇ ಕಾದು ನಿಂತೆವು. ಯಾರು ಯಾಕಾಗಿ ಈ ಹೋಂ ಸ್ಟೇಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ದತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪಡೀಲ್ ಹೆದ್ದಾರಿಯಿಂದ ಅಂದಾಜು ಅರ್ಧ ಕಿಮಿ ರಸ್ತೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಇದೆ. ಇದರ ಸುತ್ತಲೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಕಂಪೌಂಡ್ ಇದೆ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಗೇಟ್ ಇದೆ. ಗೇಟ್ನಿಂದ ಅಂದಾಜು 60 ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ‘ಹೋಂ ಸ್ಟೇ’ ಬಂಗಲೆ ಇದೆ. ನಾನು ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಒಮ್ಮೆ ಇಡೀ ಬಂಗಲೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಕಾರಣವಾಗುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ಆ್ಯಕ್ಟಿವಿಟೀಸ್ ನನಗೆ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಹೊರಗೆ ಚೇರ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಬಂಗಲೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ದಾಳಿಕೋರರು ಬಯಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ಆಗಲೂ ನನಗೆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಾಹಿತಿ ತಪ್ಪಾದರೆ ಒಂದಿಡೀ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಗೆ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಹೋಂ ಸ್ಟೇಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಪೊಲೀಸ್ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಲು ಕಾರಣನಾಗುವಂತಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಈ ರೀತಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಜನರಿದ್ದ ತಂಡವೊಂದು ‘ಹೋಂ ಸ್ಟೇ’ ಯ ಗೇಟಿನತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಸುಮಾರು 7.05 ರ ಸಮಯ (ಅದನ್ನು ಶೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ). ನಾನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ‘ಏನು ವಿಷಯ? ಏನಾಗ್ತಾ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ?’ ಎಂದು ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ‘ಬ್ಯಾರಿಗಳು ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು..’ ಎಂದ. ‘ನೀವು ಶ್ರೀರಾಮ ಸೇನೆಯವರಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ‘ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಹಿಂದೂ ಜಾಗರಣ ವೇದಿಕೆಯವರು’ ಎಂದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನಿತರ ಯುವಕರು ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯತ್ತಾ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ‘ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಹುಡುಗಿ, ಅಗೋ ಹುಡುಗರು ಅಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ..’ ಎಂದು ಯುವಕ ಯುವತಿಯರತ್ತ ಓಡಿಕೊಂಡು ದಾಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು. ತಕ್ಷಣ ದಾಳಿಯ ಅರಿವಾದ ಯುವತಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂಗಲೆಯ ಒಳಹೋದಳು. ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಆಗ ಸುಮಾರು 30 ರಷ್ಟಿದ್ದ ದಾಳಿಕೋರರು ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ದೂಡಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾದರು. ಆಗ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ 7:12:38 ಗಂಟೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಾಗೃತವಾಗಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಚೇರಿ ಮೊಬೈಲ್ 9972570044ನಿಂದ ಮಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪೊಲೀಸ್ ನಿರೀಕ್ಷಕ ರವೀಶ್ ನಾಯಕ್ಗೆ, 9480805330 ಎಂಬ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಸುಮಾರು 7.15 ರ ಸಂಜೆ ಸಮಯ. ರವೀಶ್ ನಾಯಕ್ ನನ್ನ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ದಾಳಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಇನ್ನೇನು ಆಗುತ್ತೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ನಡುವೆಯೇ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದ ಹುಡುಗಿಯರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಓಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಟಿವಿ 9 ವರದಿಗಾರನಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರಾಜೇಶ್ ರಾವ್ ಬಳಿ, ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದೆ. ರಾಜೇಶ್ ರಾವ್ ಅವರ ಮೊಬೈಲ್ನಿಂದ ಇನ್ಸ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ರವೀಶ್ ನಾಯಕ್ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗಲೂ ರವೀಶ್ ನಾಯಕ್ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಇನ್ಸ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ಗೆ ಫೋನ್ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ ದಾಳಿಕೋರರ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗಿ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ‘ಸಹಾಯ’ ಎಂಬ ಕೇಬಲ್ ಚಾನೆಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ ಶರಣ್ ಮತ್ತು ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ವಿನಯಕೃಷ್ಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏನೂ ಮಾಡಲಾರದ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ದಾಳಿಕೋರರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 50ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಮಂದಿ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳೋ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಹಿಂಸೆಗಳು ನಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಕಿರಿಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ‘ಏ ಹುಡುಗಿರಿಗೆ ಹೊಡಿಬೇಡ್ರಿ..’ ಎಂತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬೊಬ್ಬೆ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆಯೇ ವಿನಹ, ದಾಳಿಕೋರರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಲ್ಲೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಯುವಕರು ಗೋಗೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. `ಪ್ಲೀಸ್ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ನಾವು ಬರ್ತ್ ಡೇ ಪಾರ್ಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪ್ಲೀಸ್..’ ಎಂದು ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಕ್ರೂರಿ ದಾಳಿಕೋರರ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದು ಭೀಭತ್ಸ ದೃಶ್ಯಗಳು. ನಾಲ್ವರು ಹುಡುಗರಿಗೆ ದಾಳಿಕೋರರು ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ಶಾಕ್ಗೆ ಒಳಗಾದ ಯುವತಿಯರು ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಬಂಗಲೆಯ ತುಂಬಾ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಯುವತಿಯರ ಹಿಂದೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಾಳಿಕೋರರ ಓಟ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಂಬಿದರೆ ನಂಬಿ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಿಡಿ. ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಒಂದನೇ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ದಾಳಿಕೋರ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಆಕೆಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಕೆಯ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಿಗಿದು, ಗೋಡೆಗೆ ನೂಕಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಓಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಗೂಂಡಾ ದಾಳಿಕೋರರು, ಅಕ್ಷರಶಃ ಆಕೆಯನ್ನು ಬೆತ್ತಲು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ತುಂಡು ವಸ್ತ್ರ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ವಿವಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಆಕೆಯ ಅಂಗಾಂಗಳ ಮೇಲೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಅಕ್ಷರಶ: ಅಧೀರನನ್ನಾಗಿಸಿದ ದೃಶ್ಯ. ಈ ರೀತಿಯ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಶುವಲ್ ಆಗದೇ ಇರುವಂತದ್ದು. ಶೂಟಿಂಗ್ ಆಗಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗ. ಆನಂತರ ಪಾಟರ್ಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದರು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಡೆದಿದ್ದು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 15 – 20 ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ದಾಳಿಕೋರರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಪೊಲೀಸ್ ಇನ್ಸ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ರವೀಶ್ ನಾಯಕ್, ಪೊಲೀಸ್ ಎಸ್.ಐ ಮುನಿಕಂಠ ನೀಲಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ 7:25. ಯಾವುದೇ ಚಿಕ್ಕ ಗಲಾಟೆ ಅಥವಾ ಗುಂಪುಗೂಡಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪೋಲೀಸರು ಬರಬೇಕಾದಾಗ ಕನಿಷ್ಠ ಲಾಠಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈ ಘಟನೆಯ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಕನಿಷ್ಠ ಲಾಠಿಯನ್ನೂ ತಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಶೇಷ ಎಂದರೆ, ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದಾಳಿಕೋರರ ಜೊತೆ ಮೊದಲೇ ಸಂಪರ್ಕ ಇರೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಪೊಲೀಸರು ದಾಳಿಕೋರರ ಜೊತೆ ಮಾತಕತೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಬದಲು ಅವರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಪಾಟರ್ಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ತಕ್ಷಣ ಪೊಲೀಸರು ಆ ಯುವಕನನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಪೊಲೀಸರ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಕೋರರು ಪೊಲೀಸರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ಯಾಮರಾಮೆನ್ಗಳು ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಮೆನ್ ಜೊತೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ವಿಶುವಲ್ಸ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಗೆ ಅಪ್ಲಿಂಕ್ ಮಾಡಿದೆ. 7.45 ಕ್ಕೇ ವಿಶುವಲ್ಸ್ ರಹಿತವಾಗಿ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ವರದಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವರದಿ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಹಿನಿಗಳು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದವು. ತಕ್ಷಣ ಇದೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಮಾಪರ್ಾಡಾಗಿತ್ತು. 8 ಗಂಟೆಗೆ ದೃಶ್ಯ ಸಹಿತ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ತೀವ್ರ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದ ಪೊಲೀಸ್ ಆಯುಕ್ತ ಸೀಮಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ರಾತ್ರಿ 1 ಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ, ಟಿವಿ 9 ವರದಿಗಾರ ರಾಜೇಶ್ ರಾವ್ಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜೇಶ್ಗೆ ಸೀಮಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ನಾನೂ ಕೂಡಾ ರಾಜೇಶ್ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ. ಸೀಮಂತ್ ಮಾತುಗಳನ್ನು ರಾಜೇಶ್ ಲೌಡ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಇಟ್ಟು ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. `ನವೀನ ನ್ಯೂಸ್ ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ ಇಲ್ಲವಾ? ಅವರಿಗೆ ಹೊಡೆಯಲ್ವ? ಅದನ್ನು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸ್ತಾರಾ? ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು. ಅವನು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಾಲೀಬಾನ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಅಸ್ಸಾಂನ ಘಟನೆಗೆ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ಲೈವ್ ಕೊಟ್ಟ. ಈ ಬಾರಿ ಅವನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಇಂಪ್ಲ್ಯೂಯನ್ಸ್ ಇರಲಿ. ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡುವುದು ಮಾಡೋದೆ..’ ಎಂದು ಸೀಮಂತ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದು ಮಹಾ ಅಪರಾಧ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಪೊಲೀಸ್ ಆಯುಕ್ತ ಸೀಮಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಎಂಬುದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಜುಲೈ 30 ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶಾಕ್ ಕಾದಿತ್ತು. ನಾನು ಯಾರ ಪರವಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ್ದೆನೋ ಅವರೇ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಮಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ದೂರು ನೀಡಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾದ ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಸ್ವಇಚ್ಚೆಯಿಂದ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ದೂರು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ‘ಪ್ಲೀಸ್ ಹೊಡಿಯಬೇಡಿ..’ ಎಂದು ನಾನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾದ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಸಂಜೆಯಾಗುವಾಗ ನನ್ನ ಡೌಟ್ ಕ್ಲೀಯರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮಾಧ್ಯಮದ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾದ ಯುವಕರು `ನಾವು ಮಾಧ್ಯಮ ಮಂದಿ ವಿರುದ್ಧ ದೂರು ನೀಡಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ..’ ಎಂದರು. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ. ಮಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪೊಲೀಸರು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಚಟುವಟಿಕೆ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪೊಲೀಸರು ನಾವು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ ವಿಝುವಲ್ಸ್ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಈವರೆಗೆ 8 ಮಂದಿ ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಒಂದು ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹ ಘಟನೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆಯೇ ಹೊರತು ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹ ದೃಶ್ಯವನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಜುಲೈ 28 ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ದಾಳಿ ಹೊಸದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಇಂತಹ ಘಟನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗ ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗಿ ಒಟ್ಟಿಗಿದ್ದರೆ ಹಿಂದೂ ಮತೀಯವಾದಿಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಮಾಡಿ ಮತೀಯವಾದಿಗಳೇ ಅವರನ್ನು ಠಾಣೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಪೊಲೀಸರ ವಶಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಪೊಲೀಸರು ಪ್ರೇಮಿ (ಗೆಳೆಯರು) ಗಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಶೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಶೂಟಿಂಗ್ನಿಂದ ಕೋಮುವಾದಿಗಳ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಮುಖ ಬಯಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಎಂಟು ಮಂದಿ ಬಂಧಿತರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಯಾರು ಏನೇ ಅನ್ನಲಿ, ಯಾವ ಕೇಸೇ ಬೀಳಲಿ, ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನೋ ನ್ಯಾಯ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಳುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಧ್ಯ ಅಂತಹ ಸಮಾಧಾನ ಸಾಕು. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದೂರು ನೀಡಿರುವುದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಎಫ್ಐಆರ್ ದಾಖಲಿಸಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಎಫ್ಐಆರ್ನಿಂದ ದಾಳಿಕೋರ ಕ್ರೂರಿ ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವುದಾದರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಎಫ್ಐಆರನ್ನು ನಾನು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಆರೋಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಂತಹ ಬಿಡುಗಡೆಯಿಂದ ಆರೋಪಿ ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ಲಾಭವಾಗುವುದಾದರೆ, ಆಂತಹ ಬಿಡುಗಡೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಅದೆಂತಹ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರೂ ನ್ಯಾಯ ನೀಡಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಇನ್ನಷ್ಟೂ ಬರೆಯಲು ಇದೆ. ಬರೆಯಲು ಸಮಯ ಸಾಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಈ ದಾಳಿ ವಿರುದ್ದ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವುದಾದರೆ, ಇನ್ನಷ್ಟೂ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಾದ್ದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ.

******

NAVEEN SOORINJE REPORTER, KASTURI NEWS 24 (a Kannada news channel)   My statement before the Fact Finding Committee – On the 28th of July, 2012, at 6.50p.m in the evening, a youth who is my news source called me. He is a resident of Padil. All that he told me was, “Naveenanna near the timber yard at Padil Junction around 30 men have gathered. I overheard them forcing someone to call someone else. They were asking the group members to keep their motorbikes ready. I think they are planning to attack the guest house located in the hill at Padil. I heard them saying ‘Muslim boys and Hindu girls’.” I asked him to find out to which organization the men belonged. All he knew was that they belonged to some Hindu organization though he was not sure as to which specific organization they belonged. The immediate thought that crossed my mind was – “Should I inform the police right away or not?,” I had no information as to which organization was making the attack. I also did not know who was going to be attacked for what reason, and the place at which the attack would take place. The information I had was very basic. If the members of the organization themselves had called me I could have informed the police. As I had been given the information by my news source I thought I would inform the police only after confirming it. Coming to this decision, a cameraman and I set off to the guest house at Padil on our bike. In a very short time my cameraman and I reached the guest house/ home stay named Morning Mist located on the hill in Padil. None of the assailants were present at the spot then. We stood outside for five minutes unable to understand why anyone would plan to attack that particular Home Stay which is located half a kilometer away from the Highway cutting through Padil. The building is surrounded by a tall compound wall on all four sides. It has only one gate and the bungalow is located about sixty meters in from the gate. I stood near the gate and scanned the bungalow and its premises. There was nothing happening there and there seemed to be no reason for an attack. A girl was sitting outside on a chair in the veranda and two boys were standing at another corner absorbed in playing on their mobiles. They were not indulging in any activity which could be considered illegal. There was nothing there which could provide a reason for the assailants to attack. That is the reason why even at that point of time I did not think it was necessary to inform the police. If the information I had received was wrong then I would be giving this wrong information to the entire police force. It might also lead to the harassment of those within the home stay, by the police. It was because of these doubts that I did not contact the police at that time. As I was thinking of these things I saw a group of over 30 people marching towards the Home Stay. It was around 7.05 p.m. at that time (We did not record it on our camera). Out of curiosity I asked them, in Tulu, “What is the matter? What is happening here?” Immediately one of the youth replied “Muslim men have brought our Hindu girls to this place. We should not let them go scot free.” I asked, “Are you from the Sri Ram Sene?”. They replied, “ No, we are from the Hindu Jagarane Vedike.” By this time some of the other young men in the group were pointing to the girl sitting outside and saying, “Look there is the girl and there are the guys…”. Saying this they started running towards the girl readying themselves for attack. The girl, who realized that the group was going to attack her, ran inside the bungalow and tried to close the door unsuccessfully for the group of around 30 had managed to run to the door and open it before the girl could close it completely. The time was exactly 7.12:38. At that point I became fully alert. Immediately I made a call, from my official number (+91-9972570044), to Ravish Nayak, Inspector, Mangalore (Rural) on his number +91-948085330. That must have been around 19:15 hrs but Ravish Nayak did not receive my call. The assault had just begun. Not knowing what was happening the girls started running helter skelter in fear failing to make any sense of the situation. The police personnel were not receiving the calls that I was making. Not knowing what else to do I asked my friend Rajesh Rao, correspondent of TV-9 to call police Inspector Ravish Nayak (However Ravish Nayak did not receive the call made by Rajesh Rao also.) While I was trying to get in touch with the police inspector the cameraman had started running behind the assailants and recording the action. By then we were joined by the cameraman of a local TV Channel, Sahaya TV, named Sharan and a photographer named Vinay Krishna. I was a mute witness to all that was happening there feeling the guilt of not being able to do anything. Over 50 per cent of the assailants had consumed alcohol and were clearly not in a position to listen to anything that I said. Many types of violence might have been perpetrated in this world. But never in my life had I seen such violence. My cameraman was running wherever the group was attacking individuals. I was watching it and screaming and requesting, “don’t hit the girls.” My request could only be recorded by the camera but could not touch the hearts of the assailants. The boys who were attacked were pleading, “Please leave us. We are only celebrating a birthday party, Please…” and were falling at the feet of the assailants. But the minds of the cruel assailants did not melt. If it were to be limited to just this, probably I could have forgotten the incident. But I saw something more disgusting and more horrible. The girls who saw four of the boys being trashed were shocked at the sight and ran in all directions. Some of the assailants started chasing these girls inside the bungalow. You may not believe me but one of the girls jumped down from the first floor. She was caught by nearly 20 assailants who began to pull off her clothes. They slapped her and pushed her to the wall. By then another girl started running. The assailants who caught her literally stripped her. Leaving her with only one piece of clothing the assailants deliberately molested her body. This sight sent a chill down my spine. Never in my life had I seen something as horrific as this, though I had heard of such things. These scenes could not be made into visuals for the news. Very little of what happened there could be shot on camera. However, the way the assailants were manhandling the girls, if the news cameras were not present I shudder to think how much further they would have gone. Some of the assailants were shooting the rampage with their mobile phones. Afterwards all the boys and girls partying in the house were locked inside one room. All this happened at lightning speed. At the most it must have taken about 15 minutes. Shocked by the events inside, I had stepped out for a breather. I saw Mohan Padil, the area Corporator talking to others in the group of aggressors in the compound, right in front of the house. After the assailants had completed one stage of their planned action, Police Inspector Ravish Nayak, Police Sub Inspector Munikantha Neelaswamy and their police constables arrived at the spot. The time then was 7.25 p.m. Whenever the police is called to attend to a group that is unruly it arrives carrying lathis. But this group of policemen did not carry a single lathi. It appeared as though the police had had previous contact with the assailants. For over half an hour the police were immersed in conversation with the assailants. I was surprised that the policemen instead of arresting the attackers were conversing with them. Even the Corporator Mohan Padil was part of the group, apparently taking pride in the actions of the assailants. While they were conversing, one of the boys who had been present at the party tried to escape but was caught by the police. The assailants thrashed this boy in the presence of the police. By then many more cameramen had arrived at the spot. My cameraman and I returned to the office and uplinked all the visuals to the Bangalore office. At 7:45 p.m., the visuals were ready and the news was aired. Within no time the visuals on our channel were being aired by national channels and thus the incident became national news. Angered by this, the city’s Commissioner of Police Seemanth Kumar Singh called my friend Rajesh Rao of the channel TV-9 who then was with me. Rajesh put the call on loud speaker and I could hear what Seemanth Kumar Singh was saying, “Why should Naveen report the incident? Doesn’t he have sisters? Does he not hit them? Does anyone show that on TV. I will teach him a lesson. He has said that there is Taliban culture in Mangalore. He compared this incident to the Assam incident. This time I will not leave him. We will fix him. He may have any number of influential friends. But I will definitely fix him.” It was clear from the words of Seemanth Kumar that to him there was nothing wrong about attacking the boys and girls but recording it on camera and reporting it was a crime. On the morning of July 30th I received yet another shock. Those whom I tried to support through my reporting had given statements against me at the Mangalore Rural Police Station. I knew for sure that the boys and girls who had been attacked had not given those statements out of their own volition. I believe that the boys and girls had heard me requesting the assailants not to trash them. By evening my doubt was cleared. Speaking to the media the attacked boys and girls said, “We haven’t registered a complaint against the media. They have stood in our support.” Mangalore (Rural) police has filed a case against me under the Indian Penal Code and Unlawful Activities Prevention Act. The police have arrested many of the assailants with the help of our visuals. I firmly believe that we have reported a questionable incident but not questionable visuals. The 28 July incident at Mangalore is not a stray incident. Such events occur regularly every week. Fundamentalists not only attack a Muslim boy who is seen with a Hindu girl but also take them to the police station and give them up to the police after attacking them. The police call the parents of these `Lovers’ (friends) and warn them. Even in the case of this incident the same would have happened if we had not recorded it. Our recording has revealed the cruel face of those who are communal and has led to the arrest of many of the assailants. Regardless of what anyone might say and regardless of any case filed against me I believe I have done my duty as a reporter and given justice to my society. That is the only satisfaction, now, for my wounded mind. While complaints have been filed against me and an FIR has been lodged against me, – if the FIR lodged against me leads to the punishment of the cruel and bestial assailants then I will be happy. If I were to be liberated at the expense of some advantage to be conferred on the assailants then I do not want such liberation. No matter what punishment is given to the assailants it will never provide adequate justice to those girls who were assaulted right in front of my eyes. Yet the assailants need to be punished.  ]]>

‍ಲೇಖಕರು G

September 11, 2012

ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ‘ಅವಧಿ’

ಅವಧಿಗೆ ಇಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ

ಅವಧಿ‌ಯ ಹೊಸ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಇಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಪಡೆಯಲು ಇದು ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗ

ಈ ಪೋಸ್ಟರ್ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.. ‘ಬಹುರೂಪಿ’ ಶಾಪ್ ಗೆ ಬನ್ನಿ..

ನಿಮಗೆ ಇವೂ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು…

ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ.. ಸಾವಿಗೆ ಘನತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ..

ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ.. ಸಾವಿಗೆ ಘನತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ..

ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ, ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವಿಕೆ,  ನಿರೂಪಣೆ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದವರು. ನಿರೂಪಣೆ ಕುರಿತ ಇವರ ಕೃತಿ 'ಮಾತಲ್ಲ ಗೀತೆ'.  ಕರೋನ...

ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಎಮ್ಮೆ ಯೋಜನೆ: ಪಿ. ಸಾಯಿನಾಥ್ ಹೇಳಿದ ಕತೆ.

ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಎಮ್ಮೆ ಯೋಜನೆ: ಪಿ. ಸಾಯಿನಾಥ್ ಹೇಳಿದ ಕತೆ.

ಕೇಸರಿ ಹರವೂ  ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ವಿದರ್ಭ ಜಿಲ್ಲೆ ಬಹಳ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ ಹತ್ತಿ ಬೆಳೆಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ರೈತರು ಹತ್ತಿ ಬೆಳೆಯನ್ನು...

5 ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು

  1. ಎಚ್. ಸುಂದರ ರಾವ್

    ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ಸಮಿತಿ ಅಂದರೆ ಯಾರು?

    ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
  2. prasad raxidi

    ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ಸಮಿತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ.. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ (ವ್ಯವಸ್ಥೆ) ಸುಳ್ಳು ಶೋಧನಾ ಸಮಿತಿ ಅಂತ ಇರಬೇಕಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ..!!

    ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
  3. shanthi k.a.

    ಕಾನೂನನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾರೇ ಆದರೂ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹರೇ. ನಾವು ಘಟನೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇವೆ ಹೊರತು ಅಷ್ಟೂ ಭೀಭತ್ಸ ದೃಶ್ಯ ಗಳನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಸಮಂಜಸ . ಆದರೆ ಕೇವಲ ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ಪೋಲಿಸ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರನ್ನು ತಲುಪಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದರ ಬದಲು ಪೊಲೀಸರ ಅವಸರ ಸಹಾಯವಾಣಿಯನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಿತ್ತು.ಪೊಲೀಸರೇ ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದಿದ್ದೀರಿ ಹಾಗಿರುವಾಗ ನೀವು ಸಹಾಯ ವಾಣಿಯನ್ನೂ ಬಳಸಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಯ ವಾದಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಷ್ಟಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು…
    ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಜಯವಿದೆ ಎಂದು ನಂಬೋಣ…

    ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
  4. ಅಶೋಕವರ್ಧನ ಜಿ.ಎನ್

    ಸರಕಾರೀ ಇಲಾಖೆಗಳ ಕಾರ್ಯ ವೈಖರಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ನವೀನ್ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
    ಚುಟುಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನೆರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳು: ೧. ಸುಮಾರು ಆರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಅದೂ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಎಕ್ರೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ, ಅರಣ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ತನಿಖಾದಳಕ್ಕೆ ನಾನು ನಕ್ಷೆ ಸಹಿತ, ಲಿಖಿತ ದೂರನ್ನು ಸ್ಪೀಡ್ ಅಂಚೆಯಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಒಂದು ಗೆರೆ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿ ಕಡಿತ, ಸಾಗಣೆ ಮುಗಿದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮುಖ್ಯ `ಕಳ್ಳ ಸಾಗಣೆದಾರ’ನ ಬಳಿ ನನ್ನ ದೂರು ಪತ್ರದ ನಕಲುಗಳಿತ್ತು. ೨. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಸಪುರ ಓಣಿಯೊಂದರ ಚರಂಡಿ ಮುಚ್ಚಲು ಎರಕ ಹೊಯ್ದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಹಲಗೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಮೇಲೂ ತೆಗೆದು ದಾರಿ ತೆರವು ಮಾಡುವವರಿಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡು ನಾನು ಪೂರ್ವ ಪರಿಚಯದ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಕಮೀಶನರಿಗೆ ದೂರವಾಣಿಸಿದೆ. ಆತ “ಅಯ್ಯೋ ಜೂನಿಯರ್ ಇಂಜಿನಿಯರೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತೀರಲ್ಲಾ” ಎಂದು ರಿಸೀವರ್ ಕುಕ್ಕಿದರು.

    ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
    • ಎಚ್. ಸುಂದರ ರಾವ್

      ಅಶೋಕವರ್ಧನರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೇ. ನಮ್ಮ ಶಾಸಕರುಗಳು ಯಾಕೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತ ಹಿರಿಯರಾದ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಆಳ್ವರು ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ನೋಡಿ, ಒಂದು ಸಲ ಅವರು ಶಾಸಕರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಊರಿನ ಸಭ್ಯರು ಸಜ್ಜನರು ಯಾರೂ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಶಾಸಕರ ಹತ್ತಿರ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೇಡಿಗಳಿಗೆ, ಖದೀಮರಿಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಾಸಕರ ಬೆಂಬಲ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ. ಅಂಥವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶಾಸಕರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಶಾಸಕರು ಸಹವಾಸ ದೋಷಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ”. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ನಮ್ಮ ಶಾಸಕ ರಮಾನಾಥ ರೈಯವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ “ಸ್ವಂತ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂತ ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ” ಎಂದರು! ಸರಕಾರಿ ಆಫೀಸುಗಳಲ್ಲೂ ಆಗುವುದು ಇದೇ. ಸಜ್ಜನರ ಉದಾಸೀನವೇ ದುರ್ಜನರ ಬಲ.
      ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದು ಅವಮಾನಗೊಂಡವರು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಕಿಯವರು ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಕರಣ ಆಗಿ ಸುಮಾರು ದಿನ ಆಯಿತು. ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಹುಡುಗಿಯರ ಪೈಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದ್ರೌಪದಿಯ ಸ್ವಭಾವ ಇರುವ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆಯುವುದು ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ? ಅಂಥ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾನನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಕೇಳಿ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹಾಕಿದರೆ, ಆಕೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೇ, ಮಾನನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣರು ಯಾರ್ಯಾರು ಎಂಬುದೂ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇಷ್ಟಾಗಬೇಕಾದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿಯರ ಪರವಾಗಿ ಇರುವವರೆಲ್ಲ, ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಲೂ ಆಕೆಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.
      ಸತ್ಯಶೋಧನ ಸಮಿತಿ ಅಂದರೆ ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ನವೀನ್ ಸೂರಿಂಜೆಯವರು ಅದರ ವಿವರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.

      ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಒಂದನ್ನು ಸೇರಿಸಿ

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ಅವಧಿ‌ ಮ್ಯಾಗ್‌ಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ‍

ನಮ್ಮ ಮೇಲಿಂಗ್‌ ಲಿಸ್ಟ್‌ಗೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವುದರಿಂದ ಅವಧಿಯ ಹೊಸ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಇಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಬಹುದು. 

 

ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ನೀವೀಗ ಅವಧಿಯ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿದ್ದೀರಿ!

Pin It on Pinterest

Share This
%d bloggers like this: